پرورش تعلیم و تربیت 3 تا 7 سالگی گروه مؤلفین باهدف

هنگامی که درباره‌ی 3 تا 7 سالگی گفت‌و‌گو می‌شود، مقصود پایان 3 سالگی تا پایان 7 سالگی است. هزاران نکته حیاتی در این کتاب خواهید آموخت. باید بدانید کار تعلیم و تربیت بچه‌ها از جراحی قلب مشکل تر است، چون که ما حاضر نیستم با هیچ تهدیدی، عمل جراحی را انجام دهیم، چون تخصص این کار را نداریم، ولی در مورد تعلیم  تربیت بچه‌ها حاضر نیستیم حتی الفبای این تعلیم را فرا بگیریم و وقت و زمان خود را با انواع دلمشغولی‌های بیهوده از دست می‌دهیم و تصوری غیر واقعی داریم که فرزندان ما بهترین و سالم ترینند، بدون اینکه قدمی در این زمینه برداریم. ما تا می‌توانیم باید سلامت روانی کودکمان را تامین کنیم، تا در آینده نسل و انسانهای سالمتری داشته باشیم. برای مشاهده موضوعات مختلف در این کتاب لطفا فایل فهرست را دانلود نمایید و مشاهده کنید. همچنین اگر پدر و مادر در این گروه سنی اشتباهات زیادی و ناآگاهانه دست به تربیت و تعلیم فرزند خود بزنند، احتمال 4 یا 5 اختلال شخصیت در بزرگسالی در کمین فرزندمان خواهد بود مانند اختلال شخصیت دوری گزین، منزوی، ضد اجتماعی، پارانویید و نمایشی و هیجانی و همچنین درگیر شدن با بیماریهای روانی بسیار آزاردهنده مانند افسردگی، خشم و عصبانیت و ترس، اضطراب و وسواس و ….

برگی از کتاب بسیار مهم و حیاتی 3 تا 7 سالگی که هر پدر و مادر متعهد به فرزند باید بداند

این ایام دورانی است که نوعی «مقایسه» و «مسابقه» و «رقابت» آغاز می‌شود. در این جاست که نقش پدر و مادر بسیار مهم و اساسی است. یعنی اولاً باید به آن‌ها کمک کرد که این مقایسه را فقط به جهت داشتن علائم راهنما مورد استفاده قرار بدهند و اگر احتمالاً مسابقه‌ای وجود داشت، «برد و باخت» آن اهمیتی ندارد، بلکه کار انجام شده است، که مهم است و به آن‌ها اجازه ندهند در حالی که توانایی انجام کاری را ندارند، به رقابت با دیگرانی بپردازند که یا خودشان راشکست خورده و بدبخت ببینند؛ و یا احساس برتری و غرور کنند. دوران 4 سالگی با این تمایل شدید به رقابتِ با دیگران، باید کنترل شود؛ و به همین دلیل بازی‌ها باید «بدون بُرد و باخت» باشد و فقط به جهت قرار گرفتن در جمع و محیط باشد. 

مثال: باید با آن‌ها بازی کرد و وقتی که برنده می‌شویم اصلاً بردن خودمان را مهم نکنیم. باید با آن‌ها بازی کرد و وقتی که می‌بازیم، کاملاً وانمود کنیم که هیچ اتفاقی نیفتاده است، بلکه تأکید بر این باشد که:«چه اندازه کوشش کردیم»، «با چه سرعتی دویدیم»، «چقدر عرق کردیم»، «چقدر تشنه شدیم»، «چقدر راه آمدیم». یعنی باید به محتوای بازی توجه داشت تا به جنبه‌ی رقابتی آن، تا بتوانند راحت و آسوده باشند.

 

«برد و باخت» را باید کاملاً نادیده گرفت و کنار گذاشت. در غیر این صورت به دلیل اینکه با بچه‌های هم سن و سالشان می‌توانند بازنده باشند یا عقب بیفتند، ماجرای «رقابت» به «حسادت»تبدیل شده و بالاخره این حسادت، به «دشمنی» و بعداً به «کینه و جنگ» منجر خواهد شد. به همین جهت است که بسیاری از بچه‌ها …

 

---

یپشنهاد ما برای ساختن امروز و فردای کودکمان و احساس خوب پدر و مادر بودن  مطالعه عمیق و چندین باره مجموعه کتابهایی بی نظیر و تخصصی و کاربردی به زبان گویا و قابل فهم و درک دکتر هلاکویی می باشد.