کارنامه بازارها محسن عقبایی مطهره بستان جوادی هما کبیری بذر

اگر سال‌ها بعد کسی بخواهد بداند کسب‌وکارهای ایرانی در سال ۱۴۰۴ چه روزهایی را پشت سر گذاشتند، بعید است پاسخ این پرسش را تنها در گزارش‌های رسمی، آمارهای اقتصادی یا تحلیل‌های کارشناسی پیدا کند. واقعیت بازار، پیش از آنکه در نمودارها ثبت شود، در تصمیم‌های روزمره مدیرانی شکل می‌گیرد که هر صبح با بحرانی تازه روبه‌رو می‌شوند؛ از ناترازی انرژی و نوسان نرخ ارز گرفته تا جنگ، اختلال اینترنت، افت تقاضا و تغییرات پی‌درپی سیاست‌گذاری.

در چنین سالی، یک پرسش بیش از هر سوال دیگری اهمیت پیدا می‌کند؛ مدیران کسب‌وکارهای ایرانی چگونه از بحران‌های سال ۱۴۰۴ عبور کردند؟

کتاب «کارنامه بازارها» تلاشی است برای ثبت پاسخ همین پرسش. این کتاب، حاصل بیش از 40 گفتگوی اختصاصی با مدیران، کارآفرینان، استادان دانشگاه و فعالان بخش خصوصی است. روایت‌هایی از دل بازار که نه نسخه‌ای واحد برای عبور از بحران ارائه می‌کنند و نه به دنبال تکرار تحلیل‌های کلی هستند. هر گفتگو، تجربه مدیری است که سال ۱۴۰۴ را از جایگاه خود زیسته و امروز، از چالش‌ها، تصمیم‌ها و چشم‌اندازی که پیش روی اقتصاد ایران می‌بیند، سخن می‌گوید.

در ادامه، مروری بر این گفتگوها خواهیم داشت. روایت‌هایی که کنار هم، تصویری چندوجهی از مهم‌ترین بازارها و صنایع ایران در یکی از پرچالش‌ترین سال‌های اخیر ترسیم می‌کنند.

بازار را نمی‌توان فقط با قیمت‌ها یا شاخص‌های اقتصادی توضیح داد. پشت هر عدد، تصمیم‌هایی قرار دارد که مدیران و فعالان اقتصادی در یکی از پیچیده‌ترین سال‌های اقتصاد ایران گرفته‌اند. ۱۱ گفتگوی نخست کتاب، از زوایای مختلف به همین تصمیم‌ها از حکمرانی اقتصادی و سرمایه‌گذاری گرفته تا آینده بخش خصوصی و محیط کسب‌وکار می‌پردازند.

برای احمد پورفلاح، صنعتگر و کنشگر اقتصادی، سال ۱۴۰۴ چیزی جز «پرواز کور» نبود. فضایی که در آن، پیش‌بینی جای خود را به واکنش‌های روزمره داده است. او از تجربه چند دهه فعالیت در بخش خصوصی می‌گوید و توضیح می‌دهد چرا بدون ثبات، نمی‌توان انتظار توسعه داشت.

تولیدکننده امروز، از نگاه علیرضا کلاهی صمدی، عضو هیات نمایندگان اتاق ایران و مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شرکت سیم‌و‌کابل ابهر، بیش از آنکه با کمبود منابع دست‌وپنجه نرم کند، گرفتار سیاست‌هایی است که سرمایه‌گذاری را به تعویق می‌اندازند. «گروگانگیری اقتصادی» خلاصه‌ای از همین نگاه انتقادی است.